Η ιδεολογία του φίλτρου

Ιδεολογία είναι ο τρόπος, το αξιακό σύστημα που μεταφράζουμε τον κόσμο.

Τα πάντα στη ζωή, όσο δεν μπορούμε παρα να τη βιώσουμε μέσα απο τα μάτια μας και μόνο, παραμένουν περασμένα απο ένα φίλτρο. Ένα φίλτρο που ξεχνώντας το, το μετατρέπουμε με τη σειρά του επίσης σε αξιακό κανόνα, δημιουργώντας ένα βρόγχο θετικής ανάδρασης, μια αυτοτροφοδοτούμενη λούπα. Έτσι τα πάντα γίνονται ένας κανόνας που αλλοιώνει την ουσία. Αυτό δε σημαίνει οτι ο κόσμος δεν είναι γνώσιμος, όχι. Είναι. Απλά είναι ακόμα πάρα πολύ λίγο. Και εμείς πάρα πολύ εύθραυστοι και αναλώσιμοι.

Ακόμα και η τρέλα είναι ένα φίλτρο. Που αν καταφέρεις να το αφαιρέσεις, βλέπεις τα πράγματα ως έχουν, έστω και παροδικά. Ακόμα και ο πόνος. Προσπάθησε να το θυμάσαι αυτό.

11390198_10153058332002739_527047645957700318_n

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σαν το ποντίκι στη φάκα

Merode altarpiece

Είμαστε απελπιστικά μόνοι. Πολλοί και μόνοι.

 

Η κατάσταση της ανθρωπότητας σήμερα μου θυμίζει κάτι που είχα διαβάσει να λέει ο (αλήτης νεοφιλ, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση) Γκάρι Γκασπάροβ σχετικά με την ήττα του απο τον Deep Blue, ότι ένω νόμιζε οτι ο υπολογιστής έκανε τελείως ερασιτεχνικές κινήσεις, κατέληξε να χάνει. Αυτό είναι σαν το πρότυπο του ποντικού με την φάκα. Ο ποντικός βλέπει το τυρί, το πλησιάζει, αρχίζει να το τρώει και νομίζει οτι όλα πάνε καλά. Δεν είναι παρά όταν έχει φτάσει να φάει κάποιο απο αυτό το τυρί που είναι πολύ αργά για να κάνει κάτι. Είναι το πρόβλημα όταν αντιμετωπίζεις μια πολύ ανώτερη ευφυία απο σένα, έχεις να αντιμετωπίσεις λογικές τόσο περίπλοκες και ανεπτυγμένες που μπορεί να είναι εμπρός στα μάτια σου και εσύ να μην τις αναγνωρίζεις.

Αυτές τις μέρες έγινε αυτό. Μια πρωτοποριακή πρόοδος στην εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης. Η συζήτηση εξελίσεται στο αν θα γίνει ή όχι αυτό το πράγμα ένα πραγματικό Skynet, αλλά νομίζω το πιο σημαντικό είναι οτι αυτό το πράγμα βρίσκεται στα χέρια κάποιων: δε χρειάζεται να γίνει Skynet. Αρκεί να είναι ένα εργαλείο. Εργαλείο που παρεπιπτόντως με κάποια άλλη κοινωνική δομή(εγώ λέω: σοσιαλιστική κοινωνία με κεντρικό σχεδιασμό με βασική μέριμνα την κάλυψη των αναγκών μας) θα μπορούσε να στείλει την ανθρωπότητα σε νέα όρια. Σήμερα όμως, στο κόσμο της εκμετάλευσης ανθρώπου απο άνθρωπο και της εξουσίας και του ελέγχου και της τιμωρίας, αυτό είναι εργαλείο στα χέρια κάποιων για σκοπούς και συμφέροντα άσχετα και αντίθετα απο τα κοινωνικά.

Το θέμα είναι οτι όλα αυτά δημιουργούν ένα καινούριο κόσμο ο οποίος αλλάζει με την ελάχιστη δική μας παρέμβαση στις αποφάσεις. Βρισκόμαστε σε ένα εχθρικό κόσμο πεταμένοι, μόνοι, τρομαγμένοι, με θολωμένη κρίση. Τσαλαβουτάμε σε βουρκωμένα νερά και έχουμε συνηθίσει τόσο σε αυτό που μας φαντάζει και κανονικότητα. Η μόνη λύση που βρίσκω σε αυτή τη κατάσταση, είναι κάτι που φαντάζει πανδύσκολο. Η ένωση όλων μας, της ευφυΐας μας, της ενέργειας μας, της συσωρευμένης εργασίας μας, στην οργανωμένη(δηλαδή συντονισμένη) δράση υπέρ των κοινωνικών συμφερόντων. Πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και σε κάθε άλλο τομέα. Κάτι που όμως ακόμα και άνθρωποι που το έχουμε κατανοήσει σε θεωρητικό επίπεδο, όπως ο υποφαινόμενος, βρίσκουμε διάφορα υπαρκτά ή μη εμπόδια για να το αναβάλουμε ή να το απορίπτουμε.Ισως γιατί στη τελική προτιμάμε την ήδη υπάρχουσα συνήθεια απο το ρίσκο της διεκδίκησης ή δε μπορούμε να φανταστούμε πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν η κατάσταση.

Μέχρι να φτάσει η ήττα να φαντάζει κανονικότητα, και να μπούμε και εμείς με τη σειρά μας στη μηχανή του κιμά.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μια σκέψη για το προσφυγικό

Τις τελευταίες μέρες είναι αλήθεια ότι έχουμε ακούσει και έχουμε δει πολλές αντιδράσεις και στάσεις σχετικά με το ζήτημα των μεταναστών και προσφύγων. Τις πλέον κατάπτυστες, απο ρατσιστικές και φασιστικές μέχρι υποκριτικές νεοφιλελεύθερες, δεν είναι ανάγκη να τις αναφέρουμε καν και δεν έχει και νοητικό ενδιαφέρον- το έχουν κάνει άλλοι καλύτερα απο μένα ήδη.

Αυτό που πρέπει να τονιστεί παρόλα αυτά είναι το εξής. Η βασική κινητήριος δύναμη που έχει καθορίσει και τη μορφή και το περιεχόμενο των κινήσεων αλληλεγγύης δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα η συνειδητή αντίσταση στη ρίζα του προβλήματος, στην ιμπεριαλιστική παρέμβαση στη Συρία δηλαδή, αλλά μια συγκινησιακή φόρτιση μπροστά στο δράμα-του αποτελέσματος δηλαδή του προβλήματος.

Δεν εκμηδενίζω αυτή τη στάση αλλά καλό είναι να σκεφτούμε το εξής: Δεν είναι δύσκολο να συγκινηθείς μπροστά στο θάνατο του μικρού Αϊλάν ή γενικά στο δράμα του κάθε ξεσπιτωμένου. Είσαι μάλιστα γενετικά προδιαθετιμένος να το κάνεις, και το κάνεις αν δεν έχεις φτάσει στον απόλυτο βαθμό αποκτήνωσης, τον φασισμό που λέγαμε πριν. Είναι δομικό στοιχείο σου σαν άνθρωπο. Οπότε μη παρουσιάζεις σαν κατόρθωμα το αυτονόητο. Το πραγματικό κατόρθωμα είναι να ξεπεράσεις την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει σαν μονόδρομο την στήριξη στους πρόσφυγες καθαρά σε επίπεδο υλικό όταν πλέον έχουν χάσει τα πάντα και να πας στο ανώτερο επίπεδο, αυτό της πολιτικής πάλης για την λήξη του πολέμου. Δηλαδή, στην πάλη για αποχώρηση των ιμπεριαλιστών απο την Συρία, το Αφγανιστάν* και παντού.

Όσο δεν κάνουμε αυτό, κάθε άλλη κίνηση είναι απλά ένστικτο και μερικότητα.

 

*Μη ξεχνάς το Αφγανιστάν. Ακόμα και μέχρι σήμερα πολλοί απο τους πρόσφυγες κατάγονται απο εκεί.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Με αφορμή δύο hiphop κομμάτια…

Τις τελευταίες μέρες βγήκαν δύο τραγούδια απο δύο συσπειρώσεις ανθρώπων. Το «Κάνε μου λιγάκι crew» των Psyclinic Tactix και οι Κατσαρίδες απο μας. Αυτά τα δύο τραγούδια, τόσο διαφορετικά στη μορφή, είναι δύο ρυάκια που καταλήγουν στο ίδιο ποτάμι. 
Είναι κομμάτια ενός μέρους της hiphop σκηνής που απλά έχει βαρεθεί. Έχει βαρεθεί την εξύμνηση της αυτοκαταστροφής, την ωραιοποίηση του λούμπεν, την τέχνη που πατάει εύκολα κουμπιά για να φέρει εξίσου εύκολα συναισθήματα. Αντ αυτού αυτά τα δύο τραγούδια, έχουν σαν σκοπό αντί να σε τραβήξουν απο το συναίσθημα, να σου καυλώσουν τη σκέψη.

Είναι δύο κομμάτια που έρχονται σε ρήξη με όλα αυτά και εκπροσωπούν μια άλλη προσέγγιση. Μια που δεν δημιουργεί κομμάτια τέχνης με σκοπό να σου εκμαιεύσουν ότι πιο ευκολοπρόσβαστο έχεις στο συναισθηματικό σου οπλοστάσιο, αλλά βάζουν στόχο να σου δώσουν την τροφή για σκέψη που χρειάζεσαι μπας και καταλάβεις τον κόσμο, με πρώτο ίσως στάδιο τη hiphop σκηνή και κουλτούρα, λίγο παραπάνω. Στόχος που στο κόσμο που ζούμε είναι πιο δύσκολος, πιο ανηφορικός, ίσως και λιγότερο δημοφιλής- «ο έλληνας που έχεις συνηθίσει» μεταξύ του να σκεφτεί με δομή και επιμονή θα προτιμήσει 11 στις 10 φορές να λειτουργήσει με το συναίσθημα και τα αντανακλαστικά. Ακόμα και αν δεν θεωρεί τον εαυτό του «τον έλληνα που έχεις συνηθίσει».

Αυτή η αντίληψη είναι εδώ όχι για να σου πουλήσει την ματαιότητα, την ηττοπάθεια και τη μελαγχολία του κιλού όπως τη σερβίρουν συνήθως ράπερ που παραιτήθηκαν απο τον αγώνα (πολλοί εξ αυτών πριν ακόμα κατέβουν σε αυτόν), αλλά είναι εδώ για σε παροτρύνουν να πεισμώσεις στο να αλλάξεις τον κόσμο που σε θλίβει και σε προσβάλει. Η αντίληψη αυτή είναι σφυρηλατημένη απο ανθρώπους τόσο διαφορετικούς, με άλλες αφετηρίες, άλλα βιώματα και παραστάσεις και όμως με κάποιο όμορφο τρόπο τόσο ίδιους, που καταλήγουν(ή έστω, περνάνε απο) σε τόσο παρόμοια συμπεράσματα και τρόπους. Και είναι ενδιαφέρον οτι βγήκαν απο δύο ομάδες ανθρώπων που χωρίς να έχουν στενή καθημερινή επαφή μεταξύ τους, το γεγονός οτι καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα με παρόμοιο τρόπο, τους οδήγησε σε παρόμοια συμπεράσματα.
Είναι η άρνηση της, όποιας τέλος πάντων, άρνησης φέρει το 95,62% του ελληνικού hiphop. Και ψάχνει συντρόφους, όχι οπαδούς.

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Απλοϊκές βιοχημικές παρατηρήσεις περί έρωτος

Είχα γράψει, κάπου στον Αύγουστο του 2015, το παρακάτω στο fb:

Η αίσθηση του έρωτα είναι το MDMA που πίνεις ένα Σάββατο βράδυ και κολλάς με κάτι μικρό και γλυκούλι, μια όμορφη πέτρα ας πούμε. Εκείνη τη στιγμή μπορείς να νοιώσεις όλη την αγάπη, την ζεστασιά του κόσμου, να πιστέψεις βαθιά μέσα σου οτι αυτή η πέτρα είναι μοναδική, οτι η στιγμή που ζεις είναι «αληθινή» και οτι τίποτα δεν θα έρθει να το αλλάξει αυτό ποτέ.

Αυτό που συμβαίνει την επόμενη μέρα βέβαια, είναι η πραγματικότητα. Και αυτό είναι ότι συνειδητοποιείς ότι στη πραγματικότητα δεν τρέχει και τίποτα το ιδιαίτερο με τη πέτρα αυτή, και καμμιά φορά παθαίνεις και ένα μικρό σοκ με τον εαυτό σου, πως μπόρεσες να πάθεις τέτοιο κοκομπλόκο με κάτι τόσο μικρό. Βέβαια, αυτό δε μπορεί να σε εμποδίσει επ ουδενί να ξαναψάξεις να πιείς το επόμενο Σάββατο. Βέβαια, υπάρχει ο κίνδυνος να κολλήσεις και να έχεις ανάγκη αυτό το feeling για να νοιώσεις καλά, ειδάλως σου σκάνε χαρμάνες, πράγμα που είναι λίγο μαλακία γενικά…

Σήμερα ανακάλυψα αυτό εδώ, το οποίο αν και πολύ λακωνικό, νομίζω οτι έρχεται στα ίδια συμπεράσματα απο επιστημονικό δρόμο με αυτά που έφτασα εγώ μέσα απο την υποκειμενική παρατήρηση. Ίσως να υπάρχει μια αλήθεια εκεί.

Public Service Announcement:

Α. Δεν είμαι (τελείως) αμετροεπής, ίσως μόνο όσο δε κατανοώ το όποιο χάσμα μεταξύ των δυνατοτήτων μου και των αναγκών των διαδικασιών και καταστάσεων. Κατανοώ προφανώς αφενώς οτι είναι πολύ πολύ νωρίς σε επιστημονικό επίπεδο για να έχουμε συγκεκριμένα συμπεράσματα σχετικά με όλα αυτά αφετέρου οτι η δική μου πορεία αφορά την όποια ψηλάφηση της πραγματικότητας για να βγάλω εγώ συμπεράσματα και να τακτοποιήσω τη σκέψη μου όσο μπορώ και επ ουδενί δεν δρέπει δάφνες σοβαρής μελέτης. Απλά μοιράζομαι τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις μου που ίσως αν φτάσουν μέσα απο ένα χαοτικό ταξίδι κάπου, να συνεισφέρουν σε μια τράπεζα δεδομένων και να συμβάλουν στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.

Β. Εξ όσων το επίπεδο της συνείδησης και της πείρας μου, μου επιτρέπει να κατανοώ, όλο αυτό δεν αποτελεί κάποιου είδους μανιφέστο ενάντια στον έρωτα. Δεν ξέρω καν αν αποτελεί ενάντια στο MDMA. Προς το παρών είναι ανοιχτό προς εξαγωγή συμπερασμάτων σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Alice, this is not Wonderland

tumblr_mybs48rGCH1qem0zfo1_400

Αντιφάσεις. Τι θες να κάνεις σε αυτό το κόσμο, τι σε εμπνέει. Τι θεωρείς ανάγκη. Τι θυσιάζεις απο σένα για να γίνουν αυτά που θεωρείς οτι πρέπει να γίνουν. Στο τέλος τι έχει σημασία; Αυτό που θες να γίνεις ή αυτό που είσαι θυσιάζοντας κομμάτια του εαυτού σου για αυτά που έχεις κάπου βαθιά στο μυαλό σου σαν ανάγκη που σε ξεπερνάει; Θα διάλεγες να κρατήσεις στα χέρια σου ένα εργαλείο που θα άλλαζε τον κόσμο αν αυτό δε σου έδινε στο τώρα οτι σαν άτομο ζητάς; Ή θα το πέταγες, και θα έψαχνες το δικό σου δρόμο;

(Ψευδαίσθηση. Αυτός ο κόσμος δεν έχει μοναδικούς δρόμους.)

Η μεγαλύτερη άμυνα αυτού του κόσμου είναι οτι δημιουργεί τους ανθρώπους που έχουν την τάση να τον υπερασπίζονται, για καλό ή για κακό δικό τους.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Θες όντως να είσαι αυτό που εσύ διαλέγεις για τον εαυτό σου; Μα, Αλίκη, εδώ δεν είναι η Χώρα των Θαυμάτων. Και αυτός ο κόσμος δε σου δίνει κάποια δυνατότητα να διαλέξεις παρα μονάχα τυχαία. Τι μπορείς να είσαι σε ένα τέτοιο κόσμο Αλίκη; Που θες να μοιάσεις; Τι θες να πετύχεις; Έχεις παρέα Αλίκη;

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

H κατιούσα των ξεπεσμένων

agelakaspanousis-620x330

Αρχικά σκέφτηκα να μην ασχοληθώ, γιατί το attention whorism δεν γνωρίζει απο αρνητική διαφήμιση και δεν αξίζει τον κόπο να ταϊζεις τους προβοκάτορες, αλλά μιας και καλώς ή κακώς(κυρίως κακώς) βλέπω οτι έχει γίνει ένα θέμα ήδη, ας βάλω και εγώ my 2 cents στο θέμα.

Α. Το οτι ο Τζίμης Πανούσης τρέφεται εδώ και χρόνια αποκλειστικά απο τον αντικομμουνισμό είναι μια γνωστή και ντε φάκτο κατάσταση. Μπορεί να είναι πολλά αρνητικά, χαζός όμως δεν είναι. Ξέρει οτι εδώ και χρόνια έχει πλέον χάσει κάθε edge σαν παλιάτσος των αστών και οτι η μοναδική δυνατότητα να δημιουργήσει κάποια ενέργεια γύρω απο τον εαυτό του και να ασχοληθεί κανένας με τα λεγόμενα του, είναι με το να κάνει αντικομμουνισμό. Και επειδή δεν έίναι και ίσως ποτέ δεν ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω απο ένας επαγγελματίας, πανέξυπνος, παλιάτσος, που μοναδική αξία η ύπαρξη του έχει ακριβώς να σοκάρει για την αυταξία της πράξης, κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Σοκάρει με κάθε τρόπο και κόστος.

Β. Ο Γιάννης Αγγελάκας, για τον οποίο πολλοί τώρα λέει πέσαν απο τα σύννεφα, στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω απο έκφραση, εξίσου πανέξυπνη και καλαίσθητη βέβαια, του φορμαλισμού που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 30 χρόνια. Η παρακμή της δεκαετίας του ΄90 ξέρετε, δεν ήταν μόνο το ΚΛΙΚ και ο κωστοπουλισμός, αλλά και το οτι η αντίθεση σε αυτό δεν ήταν παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος: καλλιτέχνες που δηλώναν την αντίθεση τους, αντίθεση όμως που η ίδια καθ αυτή ήταν εξίσου κενή περιεχομένου. Και ίσως να μη μπορούσε να γίνει και αλλιώς, μιας και η αισθητική και η Τέχνη πάντα είναι αντανάκλαση της κοινωνικής κατάστασης. Ετσι, μια κοινωνία κενή, είτε με τη mainstream, είτε με την underground της έκφραση, παραμένει κενή.

Το πιο ενδιαφέρον αν θέλετε, δεν είναι οτι κάναν αυτό το εξάμβλωμα. Αλλά οτι κάνοντας το, δεν παρουσιάσαν ούτε την φορμαλιστική ευφυία για την οποία γίναν γνωστοί. Το κομμάτι είναι ένα κουρασμένο, όσο και οι ίδιοι, μπουρδολόγημα που αναμασά χιλιοτετριμένα κλισέ. Ούτε καν στον χαβαλέ δεν μπορεί να πιάσει points.

Ας είναι λοιπόν αυτό το κομμάτι σημειολογικά το μνημόσυνο μιας περασμένης γενιάς, που έδωσε όσα μπορούσε και είχε να δώσει. Άλλωστε, πλέον δεν τους έχουμε ανάγκη. Πλέον μια ολόκληρη καινούρια φουρνιά που έχει ήδη πάρει τη σκυτάλη παράγει πραγματικά πλέον επικίνδυνη Τέχνη και σκέψη. Και δεν είναι παρά το πρόπλασμα των καινούριων και ελπιδοφόρων που θα έρθουν αύριο. Ονόματα δε χρειάζεται να πω, τα ξέρετε ήδη.

Οπότε, τα λέμε εκεί έξω καλύτερα…

Υγ. Αλίμονο αν είναι μόνο οι πεισμένοι κουκουέδες που έχουν τις ίδιες ή παρόμοιες θέσεις με μένα για το ζήτημα. Αλίμονο αν αυτό το εξάμβλωμα δεν προκαλεί αναγούλα σε κάθε σκεπτόμενο και προοδευτικό άνθρωπο, ασχέτως της πολιιτκής του στράτευσης. Και αντιστρόφως, θα είναι αυτοί που το κατανοούν όλο αυτό που θα βάλουν την ταφόπλακα στα μουχλιασμένα αυτά στερεότυπα.

Υγ2. Οπως είπε και ο Afaza στο Επ Ωμου, «μας κατηγορούν ότι δεν κάναμε αρκετά όσοι δεν κάνανε τίποτα». Δηλαδή, έλα τώρα Τζίμη και Τζόνι, που θα μιλήσετε ΕΣΕΙΣ πάνω απο όλους για εργατιά. ΕΣΕΙΣ που περισσότερο απο όλους, γιατί είστε και καλλιτέχνες «ευαίσθητοι» πάνω απο όλα, ούτε ποτέ παλέψατε για την εργατική τάξη και τους σκοπούς της, και πάρα πολύ πιθανόν να έχετε ξεχάσει πως είναι να πληρώνεσαι με το μεροκάματο ή το μηνιάτικο, αν ποτέ δουλέψατε με τέτοια σχέση εργασίας. 

Αφήστε να μιλήσουν για αυτό άλλοι, ε; Ας μάθουμε να μιλάμε για όσα μας αναλογούν, όχι παραπάνω.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε